Kritiya's profile~* PinGPonG *~PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 10 R.I.P LEOลีโอ...จากพวกเราไปแล้ว...วันนี้ ประมาณ 10 โมง
ลีโอ...ไปอยู่บนสวรรค์ของน้องหมาแล้ว
ฝากพระเจ้าดูแลลีโอด้วยนะคะ
August 01 แด่.. LEO หมาที่รักคุณเคยเลี้ยงหมาไหม... เคยรู้สึกผูกพันกับสัตว์เลี้ยงของคุณมากๆ รึเปล่า
ถ้าคุณรักหมาของคุณมาก คงจะเข้าใจความรู้สึกของปองว่า ในตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง
ลีโอ เข้ามาอยู่ที่บ้านปอง ประมาณ 10 ปีได้แล้วมั้ง อยู่กันมานานจนจำไม่ได้แล้ว
ว่าหมาตัวนี้เข้ามาเป็นส่วนนึงของครอบครัวเรานานแค่ไหน
รู้แต่ว่า นานตั้งแต่เรายังไม่ย้ายบ้าน
ตอนนั้น ยังอยู่บ้านเก่า ไม่มีพื้นที่ให้มันวิ่งเล่น
ตอนที่มันเข้ามาอยู่ในบ้าน ก็มากัน 2 ตัว หลุยส์ กับ ลีโอ พี่น้องดูโอ
ทุกๆ วันมันทั้ง 2 ตัว จะไป นอนในห้องน้ำ เพราะ เพราะชอบอากาศเย็นๆ
พอบ้านหลังใหม่ใกล้จะเสร็จ ก็ย้ายมันทั้ง 2 ตัว มาอยู่บ้านใหม่ที่คอหงส์
หลุยส์ กับ ลีโอ น่ารักมาก ทุกๆ วันจะคอย ช่วยกันวิ่งตรวจบริเวณในบ้าน เห่าคนแปลกหน้า
พอตกดึก ก็ช่วยกันเฝ้าบ้านได้อย่างดี
อัลเซเชียน เป็นหมาที่ฉลาด แล้วก็รักเจ้าของมากๆ เลย
ทุกๆ วัน เวลากลับเข้าบ้าน พอจอดรถเสร็จมันจะวิ่งมารับ ส่งเข้าบ้าน
แล้วก็จะวิ่งออกไป พอเห็นเราเข้าบ้านแล้ว
อยู่มาวันนึง หลุยส์ก็ตาย สาเหตุการตายของมันเป็นยังไงก็ไม่รู้
แต่คาดว่า มันจะถูกงูกัด เพราะว่า มันนอนอยู่ในกรง แล้วก็ตายอย่างเงียบๆ ไม่มีใครรู้
หลังจากนั้น ลีโอ ก็เฝ้าบ้าน อย่างเหงาๆ เพราะขาดคู่ใจ คือ หลุยส์ นั่นเอง
ถึงแม้ว่าที่บ้าน จะมีหมาเยอะแยะ แต่ลีโอ ก็ไม่ได้ มีใครมาเป็นคู่หูอีกเลย
อยู่ตัวเดียว เหงาๆ แต่ก็ยังวิ่งเล่นในบ้าน เฝ้าบ้าน รับเจ้าของ เหมือนเดิม ไม่บกพร่อง
ผ่านมาทุกๆ วัน จนถึงไม่กี่วันมานี้
ลีโอ มีท่าทีแปลกๆ ไป ซึมๆ เศร้าๆ มากๆ
พวกเราก็ไม่ได้เอะใจ มาก นึกว่ามันไม่ได้เป็นอะไร
จนพาลีโอไปหาหมอ หมอที่ดีที่สุดในหาดใหญ่
หมอบอกว่า มันแก่แล้ว กระดูกมันเสื่อม รักษายังไงก็ไม่ได้แล้ว
มีแต่พยุงอาการของมันไปเรื่อยๆ ให้กินยาบำรุงกระดูก และทางที่ดี ควรพามันไป ว่ายน้ำ ออกกำลังกาย
ลีโอก็อยู่ที่บ้าน วิ่งไปวิ่งมาได้ซัก 10 วัน
จนมาวันนึง มันไม่กินข้าว ไม่นั่ง และ ไม่นอน
แปลกมาก ลีโอ ยืนตลอดเวลา มองกี่ทีๆ ลีโอก็ยืนอยู่ตรงนั้น
เลยบอกว่า ไม่ได้แล้ว ต้องพามันไปหาหมอ
หลังจากนั้น อยากรู้ไหมว่ามันเป็นยังไงบ้าง
...
ลีโอ นอนรักษาตัวรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลหมอสุรศักดิ์ เป็นเวลา 1 อาทิตย์เต็ม
ทั้งตรวจเลือด เอ็กซเรย์ ให้น้ำเกลือ และให้ยาที่ดีที่สุด
ลีโอก็ไม่ดีขึ้น ซ้ำยังแย่ลง เพราะต้องออกไปนอนในที่ๆ ไม่มีใครที่มันรู้จัก สุขภาพจิตย่ำแย่
มันไม่ได้ลุกขึ้นยืนอีกเลย หลังจากวันนั้นมา
ตลอดเวลาที่ลีโอ ไปอยู่โรงพยาบาล ปองไม่ได้ไปเยี่ยมมัน เพราะว่า เศร้าใจเกินกว่าจะไปดูมันได้
แต่ม๊า เจ๊คิ้ม พี่ต้าร์ แล้วก็พี่นึก ก็ได้ไปดูมันตลอด ทุกๆ วัน วันละ 2 ครั้ง
ปองก็ถามถึงสภาพมันตลอดมา แล้วก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย พอได้รับรู้อาการของมัน
วันอาทิตย์ เจ๊คิ้ม และพี่นึก ก็ไปรับมันกลับมาบ้าน
เพราะ หมอก็ไม่สามารถทำให้มันดีขึ้นไปกว่านี้ได้แล้ว
พวกเราเลยคิดว่า พามันกลับมาอยู่ในบ้าน และ ให้มันสบายใจที่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านแล้วจะดีกว่า
ครั้งแรกที่เห็นมันที่บ้าน รู้สึกหดหู่มากๆ เลย เพราะว่าไม่คิดว่า
ระยะเวลาเพียงแค่ 1 อาทิตย์ จะทำให้สภาพของมันย่ำแย่ได้มากขนาดนี้
มันเดินไม่ได้ เห่าไม่ออก ไม่ค่อยมีเสียง นอนได้อย่างเดียว
ซ้ำยังเป็นแผลกดทับอย่างมาก ที่ตัวทั้ง 2 ด้าน เพราะ มันนอนได้อย่างเดียว ลุกไม่ขึ้น
แผลของมัน น่ากลัวมากๆ เห็นแล้ว สงสารลีโอมากๆ เลย
มันคงจะทรมาณมากๆ เลย
อีกทั้ง ผลเอ็กซเรย์ ที่ออกมาว่า มีก้อนอะไรบางอย่าง ที่ดันระหว่างหัวใจกับปอดของมัน
ซึ่ง เครื่องเอ็กซเรย์ที่ดีที่สุดในหาดใหญ่ ก็ยังไม่ดีพอ ที่จะบอกได้ว่า ก้อนบ้าๆ นั้น คืออะไร
หมอบอกได้แค่ว่า ถึงเราจะรู้ ก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว
ทุกวันนี้ พวกเราทุกคน ก็ได้แต่หวังว่า ลีโอ จะดีขึ้น
ทั้งๆ ที่ เราอาจจะไม่มีความหวัง
เราช่วยกัน ที่จะหาวิธีให้ แผลกดทับที่ตัวของมันดีขึ้น หมั่นทำแผล
และพลิกตัวมัน วันละ 2 ครั้ง
หวังแค่ว่า มันจะดีขึ้น แล้วก็แห้ง ร่างกาย สร้างเนื้อขึ้นมาใหม่
ไม่ติดเชื้อในกระแสเลือด ที่จะเป็นอีกสาเหตุ ที่ทำให้มันจากพวกเราไป
แต่รู้ไหมว่า ทุกครั้งที่บอกให้ลีโอเข้มแข็ง เราก็ทำใจให้เข้มแข็งไม่ได้เหมือนกัน
บางครั้ง อยากจะบอกมันว่า ถ้าลีโอไม่ไหวแล้ว ไม่ต้องทนนะ เราไม่อยากให้มันอดทนทรมาณอีก
ถ้าลีโอไม่ไหว อยากให้ลีโอหลับไปนะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา พวกเราจะคิดถึงแก พวกเราไม่มีวันลืมแกแน่นอน
.. พวกเรารักแกนะ ...ลีโอ ..
June 08 เรื่องตื่นเต้นเมื่อคืน นึกคึกอะไรไม่รู้ อยากขับรถเล่นไปเรื่อยๆ ด้วยอารมณ์เปลี่ยว เลยอยากไปที่เปลี่ยวๆ ซะงั้น
แรกเริ่ม รู้สึกอยากขับไปสงขลา นั่งริมหาดตอนกลางคืน ให้บรรยากาศสุดซึ้ง
แต่อีกใจนึงก็คิดว่า แมร่ง ถ้าไปแล้ว จะมีพายุเข้าไหมเนี่ย
ช่วงนี้ฟ้าฝนยิ่งไม่เป็นใจอยู่ด้วย
เลยเปลี่ยนไปทิศทางตรงกันข้าม...
ขับรถผ่านศูนย์วิจัย...แล้วก็ผ่าน มอ. ....ผ่านไปๆ เรื่อยๆ ผ่านแมคโคร ยู้ฮู๊...
ไปเรื่อยๆ เลยดีกว่า ปล่อยใจล่องลองไปตามเสียงเพลง
พอเริ่มเข้าเขตบ้านพรุ รู้สึกว่า บรรยากาศมันมืด วังเวง น่ากลัวจับใจซะเหลือเกิน
จะมีใครมานั่งหลังรถชั้นไหมวะเนี่ย แทบจะไม่อยากมองกระจกหลังเลย
กลัวผีมากๆ เลยคร๊าบบบ เลย ตัดสินใจ ข้างหน้า ต้องมี u-turn แน่ๆ
ถ้าเจอจุดแรกเมื่อไหร ขอตีรถกลับบ้านนะบัดนั้นเลยดีกว่า
พอเห็นป้ายข้างหน้า ความหวังเรืองรอง ไชโย๊...เหยียบเบรกลดความเร็ว
ชิดขวา เปิดไฟเลี้ยว...ติ๊กๆๆๆๆ
และด้วยสายตาดั่งเหยี่ยวพิการ เหลือบไปเห็น อะไรดำๆ อยู่ที่พื้นวะนั่น
แว๊กๆๆๆ เบรกๆๆๆ เบี่ยงเลนทันที ทันเวลา
เหลือบหันไปดูข้างๆ ว่ามะกี๊ถ้าตรูมองไม่เห็น คงจะตี๊บทับไปแล้ว มันคือ อะไร
....
กรี๊ดดดดดดด
พระเจ้าช่วย อุว๊าย มาย ก๊อดดด มันคือ คน คับๆ เพื่อน
คนนอน ตัวบิด หัวพาดกับเกาะกลางอยู่
หัวใจเริ่มเต้น เริ่งสปีดแรงกว่าตกนรก และเข้าสูจุดเยือกแข็ง ภายใน 1 วิ
เมื่อกี๊ถ้าชั้นไม่เบรก อิคนที่มันนอนบาดเจ็บอยู่ที่พื้น อาการสาหัส ก็คงจะสิ้นชีพด้วยฝีมืออิชั้นเอง
กรี๊ดดด... โชคดีที่ยังมีสติเหยียบเบรก เบี่ยงเลน โอววววว...
ณ เวลานั้น ก็คิดว่า โชคดีไปเว๊ย ไม่งั้นชั้นคงจะเป็นฆาตรกรไปแล้วหง่า...
คงเป็นความโชคดี ในความโชคร้ายละมั้ง..งืมๆๆ
และเรื่องดีๆ อีกอย่าง ก็คือ วันนี้คุยกับกล้า ถามว่า เฮ้ย อิคนนี่นอนอยู่ที่พื้นเมื่อคืนอ่ะ
คิดว่าไงมั่ง
กล้าตอบว่า น่าจะตายคาที่ เพราะ คงจะปลิวว่อนมาจากอีกฝั่งนึง และ
บนพื้นถนน ก็มีเลือดสาดอยู่เต็มเลย
กรี๊ดดดด ชั้นโชคดีนะเนี่ย ที่โลกของชั้นตอนนี้มันเป็นสีเทา
ไม่งั้น คงจะมองเห็นภาพเลือดที่น่าสยดสยองนั้นไปแล้ว
พี่คนนั้น..ที่หนูพูดถึง ไม่ว่ายังไงก็ตาม หวังว่า พี่จะโชคดี หายรอดปลอดภัย
แต่ถ้าเกิดพี่เป็นอะไรไป หนูขอให้พี่ไปสู่สุขคตินะคะ อโหสิให้หนูด้วย ที่เอาเรื่องนี้มาเล่าสู่กันฟังค่ะ
(ไม่ต้องมาเยี่ยมหนูนะคะ ... จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยค่ะ)
February 13 ซื้อหวย...ยังง่ายกว่าเฮ้อ..ช่วงนี้จะเรียกว่าอยู่ในช่วงสูงสุดของการทำงาน หลังเรียนจบก็ว่าได้
เพราะงานยุ่งมากๆ จากที่เคยนั่งทำงานไป เล่นเน็ตต๊อกๆ แต๊กๆ คุยกับเพื่อนๆ ไป
ตอนนี้แทบจะไม่มีเวลาเลย.. ไม่สบายก็หยุดงานไม่ได้ เพราะมันเป็นธุรกิจของเราเอง
ไม่รู้สิ... บางครั้งก็ยังเคยนึกท้อเลยว่า
ทำไม พ่อเราถึงทำให้เรามากมายขนาดนี้นะ เราไม่ต้องการเลย อยากอยู่สบายๆ ทำงานไปเรื่อยๆ
แต่ถ้ามองกลับกันล่ะ ก็จะคิดว่า อื้ม พ่อเรานะ ดีที่สุดเลย คิดถึงลูก อยากสร้างงานให้ลูก
ในใจก็เถียงกันแบบเนี๊ยะ วันเว้นวัน.. วันนึงก็ดี วันนึงไม่ดีอีกแล้ว
มีงานน่ะดี เพราะมีเงิน
แต่ว่างานมากเกินไป... มันก็ไม่ดีใช่ม๊า
ทุกวันนี้ แทบจะไม่มีเวลาทำอะไรอย่างอื่น นอกจากงาน
เพื่อนไม่อาจจะเลิกคบ .. เพราะไม่มีเวลาจะคุยด้วย กลางวันก็งานยุ่ง ไม่ได้รับสาย
พอตกดึก ก็เหนื่อยจนหลับตั้งแต่หัวค่ำ ทำตัวเป็นสาวทึนทึกไปนั่นล่ะ
แฟน ก็ ... อย่าให้พูดถึง ... ยังมีอยู่รึเปล่าเนี่ย อิอิ
เพราะไม่มีเวลาคุย ไม่มีเวลาเจอ คนเรามันก็เลยเปลี่ยนไปละมั้งเนอะ
พ่อแม่ พี่น้อง เจอกันทุกวันเลย แต่ว่า แทบจะไม่ได้คุยเฮฮา เพราะ คุยแต่เรื่องงาน
ช่วงนี้จะว่าไปก็ขายดีมากๆ เพราะว่า ทำโปรโมชั่นลดราคา แต่ใจก็ไม่ Happy นะ
ก็เพราะว่า มันขายดีเกินไป งานยุ่ง เหนื่อย พนักงาน กับช่างก็ทำงานกันเกือบตาย
ถ้าชั้นไปประกอบตู้ได้ ก็จะไปทำกะเค้าเหมือนกันนะ เพราะก็เห็นใจคนงานเหมือนกัน
ตอนนี้ก็ป่วย เป็นหวัด แพร่กันไป ก็แพร่กันมาในร้าน จะมีวันได้หายไหม
เพื่อนๆ คนไหน ได้ คุย ได้ เจอ ก็ ฮืม.... โชคดี โคตๆๆๆๆ
ยิ่งถ้าได้เจอใน msn ขอแนะนำให้ไปซื้อหวย เพราะ โชคดีสุดๆ แล้ว
บ่นอะไรนะชั้น...
จะวันเกิดแล้ว โตขึ้นอีกปี แต่อยากให้พุงยุบลงอีกนิด โอม...เพี้ยงงงงงงงง October 31 อิจฉาๆๆๆๆ ตาร้อนเฮ้อ...ใครจะหาว่าชั้นเชยก็ช่างอะนะ แต่มันก็จริงที่เราเพิ่งจะได้ดูหนังเกาหลี เรื่อง Love Story In Harvard
ได้ยินมานานแล้วว่าสนุก แต่ก็นะ ไม่มีอารมณ์ดู
พอได้ดูแล้ว กรี๊ดๆๆๆ ชอบอ่ะ ชอบๆๆๆๆ
แอบอิจฉาเค้าด้วยค่ะ ว่าทำไมน๊า...ถึงได้มีความรักที่น่าอิจฉาอย่างนี้
อย่าไปนับเรื่องอุปสรรคอะไรเลยนะ
มองแค่ที่เค้า 2 คนเจอกันแล้วได้รักกันอ๊ะ แค่นี้ก็พอแล้วแหละ
ดูแล้วก็ยิ้มได้ทั้งเรื่อง มี 18 แผ่นใช่ม๊า ก็ร้องไห้มันทุกแผ่นเลย
หนังทั้งขำแล้วก็เค้นอารมณ์คนเปลี่ยอย่างเรา ก็เลยชอบ อิอิ..
ดูแล้วอยากแต่งงานหง่ะ เหอๆๆๆ จะมีวันนั้นไม๊เนี๊ยะ อิอิ
ฝันกลางวัน...
โอ๊ย อิจฉาๆๆๆ
กรุณาให้อภัยคนกำลังบ้าคลั่งนะ October 18 .. บ่นๆ ..ช่วงนี้ยุ่งๆ เหนื่อยๆ เลยนะ ยังดีที่มีเพื่อนๆ อยู่ใกล้ๆ
วันก่อนก็ไปเที่ยวมังกี้กัน ถึงคนจะเยอะจนขยับตัวแทบจะไม่ได้
แต่ก็สนุกไปอีกแบบนะ
ตัวเองก็รู้สึกว่า เอ๊ะ ทำไมชั้นแก่มากเกินไปรึเปล่า ถึงรู้สึกว่ามันน่าเบื่อกว่าเมื่อก่อนนะ
หมดความสนุกสนานไปเยอะ ก็เพราะว่าเมื่อก่อนไปเที่ยว
ก็เน้นเหล่หนุ่ม ใครน่ารักก็ส่งสายตา แต่ตอนนี้มันมองไม่เห็นนะสิ
ถ้าใส่แว่นไปก็ยิ่งแก่เข้าไปอีกสินะ เหอๆ
เอาไว้ให้ไปทำหน้าก่อนละกันนะ อีกไม่กี่เดือน ชั้นก็จะสวยเหมือนเดิมแระ อิอิ
ตอนนี้อึ๊แมงวันเต๊มไปหมด บวกกับกระ ที่เห่อขึ้นมา เฮ้อ โรคขัดสวยจริงๆนะ
วันเสาร์ที่แล้วไปเดินซื้อของมือ 2 กับแนนซี่ + ปอนด์
ก็หนุกๆ ดีนะ ไม่ได้ช๊อปของแบบนี้นานมากแล้ว
แต่โคตรคันเลยหง่ะ ยุ๊บยิ๊บๆๆ ไปทั้งตัว ซื้อมาต้องมาแช่เด็ทตอลก่อนซักซะหลายวัน
ช่วงก่อนก็คิดว่าตัวเองกระชุ่มกระชวยมากเลยนะ
มีคนที่เราอยากคุยด้วยมากๆ คุยแล้วก็รู้สึกดี จนเราคิดว่า เอ้อ มีคนที่คิดเหมือนเราด้วย
แต่ก็นะ ช่างมันเหอะ
ตอนนี้ก็เหงาๆ เพราะว่าไม่ได้แชทกับใครเลย พี่นิวก็ป่วย ถ้าหายก็คงได้คุยกันอีก
แล้วก็อาจจะมีของเด็ดๆ มาเผยแพร่อีก อิอิ
จะกินเจแล้ว เพื่อนๆ มากินเจกันนะจ๊ะ ถ้ากินเจ 1 คน ต่อ 1 วัน จะช่วยชีวิตที่น่าสงสารได้อีกมากมายเลยนะ
ได้บุญมากเลยล่ะ ช่วยๆ กันนะ สาธุ๊....
เฮ้อ...เบื่อๆๆๆ
August 27 ..............I got to thinking about FATE.
That crazy concept that we are not responsible for the course of our life takes,
that is all predestined, written in the STARS.
Maybe that explains why, if you live in the city where you can’t even see the stars,
your love life tends to feel a little more RANDOM.
Even if our every man, every kiss, every heartache is preordered from some cosmic catalog,
can we still make the wrong step and wander off our own personal milky WAY?
I couldn’t help but wonder, CAN YOU MAKE A MISTAKE AND MISS YOUR FATE?
Maybe our mistakes are what shape our fate. If we veered into a different direction, it may lead us back. After all, seasons change; years come and go,
but the ones you love, stays in your HEART.”
Perhaps it is fate, or it is our choices in life, or it is God’s will that shapes our existence in this universe.
.....“Closure began as a clinical term used by mental health professionals to define a stage in traumatic grief
where one is able to reinvest in life, where living is not to be endured, but cherished.
“Closure is being able to put an end to something. For example, you stop pining for the guy who got away.
You stop thinking about what might have been.
You stop blaming yourself for making the wrong decision or worse, for not making a decision.
“But before you achieve closure, you have to go through a lot of grief, pain, confusion, gallons of ice cream or even a handful of lovers.” According to author May Luna Sy
August 24 จัดห้องเหนื่อยมากนอนพักผ่อน เพราะว่าไม่สบายอยู่หลายวันแล้ว
ม่ะม้าทนไม่ไหว บอกว่า "ช่วยลุกขึ้นมาจัดห้องหน่อยเหอะนะ
ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ของเยอะมากๆ ไม่เอาอะไรก็ช่วยทิ้งๆ ไปหน่อยนะ
เก็บไปก็รกบ้าน เดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะไปช่วยเก็บของนะ"
โอ๊... คำพูดพวกนี้ ทำให้อาการอยากนอนพักหายไปเป็นปลิดทิ้ง
เพราะว่า ปองพยายามอยู่ 2 อาทิตย์แล้ว ในการที่จะจัดของในห้องนอน
แต่เนื่องจากของที่เยอะ ป่วย แล้วผสมกับความขี้เกียจ ก็เลย ฮ่าๆ ทิ้งไว้นั่นแหละ
บอกตรงๆเลยว่า เป็นการจัดห้องที่เหนื่อยมากๆๆๆ เพราะว่า ของที่เอาเข้ามาตั้งแต่ย้ายบ้าน
เมื่อตอนม.ปลาย จนถึงทุกวันนี้ มีแต่เอาเข้าห้องค่ะ ซื้อเข้ามาบ่อยๆ แต่ว่าไม่เคยเอาออกไปทิ้งเลย
เนื่องจากความงกและหวงของมากๆ เปลือกลูกอมแห่งความหลัง สมุดตอนเรียนม.ต้น ชั้นก็ยังเก็บฮ่ะ
คิดแล้วก็ตลกตัวเองเลย ว่า การที่ได้จัดห้องครั้งมโหราฬครั้งนี้ ทำให้เราได้เห็นตัวเองในมุมต่างๆ
ที่เปลี่ยนไปในแต่ละช่วงเวลาเลยนะ
ตั้งแต่หนังสือเรียนม.ต้น สมุด หนังสือกวดวิชา ม.ปลาย ทุกๆ อย่างเลย
รวมไปถึง ป้ายโปสเตอร์หนังที่เคยไปดู (ตอนนั้นบ้าเก็บ) เปลือกลูกอมจากคนที่แอบปลื้ม ก็ยังเก็บค๊า
และที่ตลกที่สุดเลยนะ คือ Magazine ดาราต่างๆ
ทำให้ขำตัวเองอ่ะ ว่าเมื่อก่อนเนี่ย เคยบ้าชอบดาราคนไหนบ้างเนี่ย
มีหนังสือ The Boy, I-SPY ,เธอกับฉัน ตอนนั้นเด่ะๆ บ้าดาราหล่อๆ ก็เลยซื้อมาตรึมๆ เลยอ่ะ
แล้วต่อมาก็มีหนังสือพวก Movies Magazine ,Movies time เยอะมากๆ ซื้อทุกเล่ม เพราะชอบดูหนังสุดๆ
พอม.ปลาย ก็เริ่มออกลาย ชอบนักร้อง J-POP J-ROCK ฮ๊า.. ซื้อเลย หนังสือ IDOL เล่มละ 120 บาท
หูยๆๆ ตอนนั้นก็แพงน๊า แต่ก็ชอบ Hyde นี่นา ทำไงได้ มีหนังสือเกี่ยวกับ hyde เยอะมาก
อ้อ พูดไปก็นึกถึงกระเป๋านักเรียน Jacob แบนๆ ที่มีใบเดียวในโลก เด๋วจะถ่ายรูปมาให้ดู
ว่าตัวเองในตอนนั้นบ้าขนาดไหน ฮ่าๆๆ มีการเผาตัวเองด้วยนะ
หนังสือ fashion เด็กสยาม Buzz ,Katch ก็เยอะแยะเยยอ๊ะ
หลังจากนั้นเข้ามหาลัย ก็บ้าซื้อของเลย หนังสือก็พวก Cleo, ELLE, Cosmopolitan เยอะมาก
**เอิ่ม... ถ้ารู้ว่าที่ไหนรับบริจาค (ในหาดใหญ่นะ ช่วยบอกด้วย ต้องการมากเลยในการระบายของออกจากห้อง)**
นอกจากหนังสือพวกนี้แล้ว ก็มีการ์ตูนเยอะมากๆ เป็นพันเล่มได้เลยมั้ง
ม่ะม๊าบอกว่า เดี๋ยวจะให้เปิดร้านเช่าดีกว่า เพราะของเยอะขนาดนี้ เปิดได้แล้ว หุหุ
หนังสือเรียนก็เยอะมากๆ บ้าซื้อฮ้ะ แต่ไม่ค่อยได้อ่านนอกจากจะต้องสอบแล้วเท่านั้น
แต่ก็เห่อไปซื้อตั้งแต่เปิดเรียน ซื้อไปหมด เล่มไหนดี ชั้นซื้อคร๊า...
ลองดูรูปไปเนอะ จะเห็นได้ว่า สภาพตอนนี้ ..รกมากกก..
ม่ะม๊าก็บ่นอีก บอกว่า น๊า อยู่กันยังไงเนี่ย ลูกผู้หญิงแท้ๆ เลย
รู้รึเปล่าว่าสมัยก่อนน๊า เวลาผู้ชายเค้าจะมาดูตัวจะมาสู่ขอเนี่ย
เค้าต้องเข้ามาขอดูห้องนอน ขอดูห้องน้ำก่อนนะ จะได้รู้ว่าคนๆ นิสัยเป็นยังไง
แล้วเนี่ย.. ลูกชั้นจะมีใครมาขอไหมเนี่ย ฮ่าๆๆ (ซ้ำเติมกันอีกนะ)
นึกๆไปแล้ว ก็คิดถึงเพื่อนๆ ตอนที่เรียน ที่เราเอาของมือ2 ไปขายกัน
รู้สึกว่าสนุกมากๆ แล้วก็ยังได้ระบายของออกจากบ้าน แถมยังได้เงินมาซื้อของต่อด้วยอ่ะ
คิดถึงเพื่อนๆ จังเลย อยากกลับไปเรียนอีกจัง..  August 19 ... Think of Me ...Think of me think of me fondly,
when we've said goodbye. Remember me once in a while ~
please promise me you'll try. When you find that, once again,
you long to take your heart back and be free ~
if you ever find a moment, spare a thought for me We never said our love was evergreen, or as unchanging as the sea~ but if you can still remember stop and think of me . . . Think of all the things we've shared and seen~ don't think about the things which might have been . . . Think of me,
think of me waking, silent and resigned. Imagine me,
trying too hard to put you from my mind. Recall those days look back on all those times,
think of the things we'll never do. there will never be a day, when I won't think of you . .
Long as fate,
the fruit of some will fade
The earth will change and so do we
but please promise me that sometimes
you will think ... of me. August 18 เป็นอะไรกันไปโม๊ดดดดด...ขอบ่นซักทีเหอะโอย...เซ็งๆๆๆๆๆๆ วันนี้จะเป็นวันอะไรกันนักกันหนา
เมื่อคืนแอบไปแรดติ๊ดชึ่งๆๆ ที่งานเกษตรหน่อยเดียวอ้ะ กลับมาเจ็บแผลเกือบตาย
นอนก็นอนไม่หลับ ปวดก็ปวด เฮ้อออออ..... แล้วก็ต้องตื่นเช้าอีก กำ
โดนเจ๊(เจ๊เรานะ ไม่ใช่เจ๊หนก เด๋วเข้าใจผิด) ว่า บอกว่ายังจะแรดจะออกไปอีก หายก็ยังไม่หายดีที
เรามันก็นะ อยากไปนี่นา งานเกษตรแห่งชาติ นานๆมีซักครั้ง ของกินอร่อยๆๆ น่ะ
อยากกินๆๆๆๆๆๆ ให้หนำใจ
งานเกษตรอะนะ ก็ควรจะเปลี่ยนชื่อได้ตั้งนานแล้ว เดินไปซะทั่ว ไม่เห็นมันจะเกษตรตรงไหนเลย
เปลี่ยนเป็นงานอาหารสารพัดจะหาได้แห่งชาติดีกว่า
อยากกินไอขนมที่สมัยกาอนมีลุงมาปั้นขายหน้าโรงเรียนอ่ะ ที่เป็นรูปลิง ปีนต้นมะพร้าว รูปปลา สีแดงๆ เขียวๆ ขาวๆ ใครนึกออกมั่ง
ที่ปั้นๆ ไป กินขี้มือลุงนั่นแหละ..
ไปเจออยู่ร้านนึงที่ขาย แต่แทนที่จะเป็นลุงแก่ๆ ขาย กลายมาเป็นป้า หน้าบ้ามากๆ เราอยากกินก็ไปถามว่า เท่าไรคะ เท่าไรค๊า เท่าไรค๊า....
พูดจนยานคางแล้วป้าไม่ตอบ ไม่อยากขายซะงั้น เชอะ ไม่กินก็ได้ ฮึ่มๆๆๆๆ โกดดดด
เดินไปทั่วงานแล้ว ไม่เจอปลาทอง น้องหมา และกระต่ายซักตัว ตกลงมันงานอะไรเนี่ย...
กินไปซะพุงกาง ก็กลับมานอนทนเจ็บ ปวดหลัง แล้วก็นอนไม่หลับ
และก็ต้องตื่นตั้งแต่เช้า อาบน้ำ ลงมาเล่นเน็ต
เน็ตก็ช้าเต่าๆๆๆ ขนาดติด Hi-Speed แล้วนะ ทำไมไร้คุณภาพขนาดเน๊
เล่นคอมก็ไม่ได้ เล่นเกมส์ก็ไม่ได้ ป๊าก็บ่นนนอีก ช๊อปปิ้งซื้อของ ก็บ่นๆๆๆ จ๊ากกกกก ทนไม่ไหวแล้วน๊า ฮือๆๆๆ
วันนี้ไม่รู้วินาศสันตโรอะไร เข้ามาประเดประดังไปโม๊ดดด
จะไปโอนเงินที่ซื้อของ ไปมา 2 แบงค์ ก็โอนไม่ได้ เครื่องไม่รับ
คนก็เยอะ คิวก็ยาวมากๆๆๆๆ รอก็รอตั้งนาน แถมยังโอนไม่ได้อีก ทำไมมันจะบ้าตายขนาดนี้ กลับบ้าน จะมาหาอะไรกินซักหน่อย ขอบอกว่าไม่มีอะไรเลย...
ต้มมาม่าหมูสับกินเอง ก็ต้มพลาง แล้วก็มานั่งเล่นเน็ต พอนึกได้อีกที
มาม่าก็อืดดด เป็นกองเลย เต็มหม้อซะงั้น
 ตอนนี้ที่เขียนอ่ะ เพิ่งจะ 8 โมงครึ่งเองนะ ยังกำอะไร เกิดอะไรขนาดนี้ เดี๋ยวอาจจะได้เข้ามาบ่นต่ออีกตอนบ่ายนะเนี่ย
เฮ้อ...กลุ้มๆๆ วันนี้วันอะไรเนี่ย
 เอ้อ นึกขึ้นมาได้อ่ะ ว่าแถวบ้านมันมีบึ้มรายวัน แต่เนี่ยสงสัยจะว่างจัด
หรือไม่ก็ฟุ้งซ่านจัด อยากจะอัพรายวันขึ้นมาซะงั้นแหละ
 อยากไปเมืองนออออกกกกกก ใจจะขาด...
ใครอ่านมาถึงตรงนี้นะ ก็แสดงว่า บ้าพอกันกะคนเขียนละว๊า ฮิๆๆๆ ฮุๆๆๆๆ
 ---------------------------------------------------------------
ตอนนี้หกโมงกว่าแล้ว มีเรื่องให้บ่นอีกเยอะเลย
วันนี้มันเป็นวันอะไร หรือกรรมอะไรของชั้นเนี่ย
มีแต่เรื่องแย่ๆ ทั้งวันเลย เศร้าจัง
เศร้ามากๆ ทำไมๆๆๆ ชีวิตชั้นต้องมาเจอกับผู้ชายหลายใจด้วย
ชอบเที่ยวกลางคืน มีข่าวฉาวโฉ่
ฮือๆๆ ร้องไห้ตาบวมปูดหมดแล้วอ่า..
อยากมีแฟนใหม่ๆๆๆๆๆ August 17 :: S.O.S : SomeOne Special :::: S.O.S : SomeOne Special ::
I Wanna Be That Someone Special In His Life I Wanna Kiss Him Good Morning And Hold Him At Night I Wanna Know What He´´s Feeling And Not Have To Ask And When He Comes To Me He Comes With No Guilt Atlached I Wanna Be That Someone Special Who Touches His Soul I Wanna Understand His Moods But Not Try To Control I Wanna Open His Mind To A Different Side And He Speak To Me He Know There´´s Nothing To Hide I Wanna Be Inspired By His World I Wanna Feel The Fascination Of Opinioned Converstions I Don´´t Want A Love That´´s Polished And Perfected I Just Want A Relationship That´´s Comfortably Realistic But To Be That Someone Special Is Not Easy He Has To Be That Certain Person My One And Only Person ... The Person That´´s Special To Me ... August 12 แถลงการณ์เรื่องที่โดน "งูสวัดดี"โรคงูสวัด ของเรานะ มันเป็นโรคงูสวัดดี ที่จะสามารถดูดเงินเดือนของเพื่อนๆ ให้หายไปได้ในพริบตาเดียว
ตั้งใจอ่านนะ...
----------------------------------------------------------------------------------------
เราไปออกกำลังกายที่มอ. พอกลับมาบ้าน เอ๊ะๆๆ เกิดอะไรขึ้น ทำไมที่เอวมันเป็นผื่นหว่า
ตั้ง 2 ดวงแหละ คันๆ แสบๆด้วย ก็เลยบอกม่ะม๊าว่า เดี๋ยวเย็นนี้ไปหาหมอดีกว่า นี่มันไม่ปกติแล้วล่ะ
 พอเย็นนั้นไปหาหมอ..
หมอ: เป็นอะไรมาจ๊ะ
เรา: อ่อ.. พอดีว่า หนูเป็นเหมือนผื่นแดงๆ คันๆ ตรงช่วงเอวนะค่ะ
หมอ: อ๊า...เหรอ เดี๋ยวนะ แป๊บนึง (หมอรีบปิดประตู แล้วก็หน้าต่างเล็กๆ ข้างๆ ตัว)
อึ่ม..ไหนเปิดให้หมอดูหน่อยนะ
เรา: นี่อะค่ะ หมอ (แล้วก็เปิดเสื้อให้หมอดู ชี้อีกต่างหาก)
หมอ: โอ้โห...นี่หนูไปทำอะไรมาคะ
เรา: (ตกใจสุดขีด) ไม่มีเลยค่ะ
หมอ: เนี่ย หมอจะบอกหนูให้นะ ว่าหนูเป็นงูสวัด
เรา: (ในใจ...กรี๊ดดดดด สลบบบบ) จริงเหรอคะหมอ มันไม่น่าจะใช่นะคะ
หมอ: ใช่สิ หมอรักษามา 20 ปีแล้วนะ ดูแป๊บเดียวก็ดูออกเลยล่ะ เนี่ยล่ะ งูสวัด
(แล้วก็คุยๆๆๆๆ ว่าไปทำอะไรมา ร่างกายทรุดโทรมไหม หักโหมทำอะไรรึเปล่า....เรื่อยเปื่อย)
เรา: .... ก็เล่าๆๆๆ ไป ขี้เกียจพิม....
หมอ: อาว...เข้าประเด็นเลยนะ หมอคิดว่าการที่หนูมาคลินิคเนี่ย หนูก็คงพอจะมีตังค์เนอะ
เรา:  ????????หมอ: พอดีว่ายารักษาโรคนี้นะค่ะ มันค่อยข้างจะราคาแพง ถ้าเป็นยา ออริจินั่ลเลยนะคะ เป็นยานอก เม็ดนึงประมาณ ร้อยกว่าบาทค่ะ
เรา: อ๋อ...ค่ะ
 หมอ: เดี๋ยวหมอคิดดูให้นะ ว่า ค่ายามันประมาณเท่าไร แล้วหนูเอาเงินมาพอไหมนะจ๊ะ
เรา: ค่ะ ได้ค่ะ แหะๆๆ (ยิ้ม..แห้งๆ)
หมอ: ติ๊ดๆๆ (กดครื่องคิดเลขใหญ่เลย) ...
หมอให้ยาไปก่อนนะ 3 วัน ทั้งหมดประมาณ 2900 บาทนะคะ
เรา:
 ....จ๊ากกก คือ ...หนูเอาเงินมาไม่พอนะค่ะ แหะๆๆๆ (แล้วก็รีบก้มลงไปนับเงินในกระเป๋าใหญ่เลย...) พอดีว่า เงินไม่พอนะค่ะหมอ มีอยู่ แปดร้อย แหะๆๆ
 หมอ: อ้อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวคิดเงินค่ายาวันนึงก่อนก็ได้นะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเอายาที่เหลือ
เรา: อ๋อ... ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวขอออกไปถามคนที่มาด้วยก่อนนะคะว่า มีเงินไหม..
(แล้วก็...ออกไปจิกเงินพี่กล้ามา 3 พัน)
ได้ค่ะหมอ เงินพอค่ะ
หมอ: งั้นเดี๋ยวหมอจัดยาให้นะ แล้วอีก 3 วันมาให้หมอดูแผลใหม่นะคะ
เรา: ขอบคุณค่ะ (อยากหายเร็วๆ จัง เปลืองชิปเลย) ---------------------------------------------------------------------------------------
จะบอกว่าเราเป็นโรคงูสวัดน่ะ ที่ใครๆ นึกว่าเราเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
แล้วก็ไม่ได้เป็นมาจากความซ๊กมก ไม่สะอาดน๊า....
เอาเป็นว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ก็อยากให้เปลี่ยนความคิดซะนะจ๊ะ เดี๋ยวไปอ่านข้างล่างละกัน
 และพยายามทำตัวให้แข็งแรงเข้าไว้ จะได้ไม่เป็นเหมือนเราอ่ะ
โรคงูสวัด - ดี
สาเหตุ เป็นโรคผิวหนังที่เกิดจากเชื้อ Herpes Varicella-Zoster เป็นชนิดเดียวกับเชื้อที่ทำให้เกิดไข้สุกใสผู้ที่เคยเป็นโรคสุกใสมาก่อนจะยังคงมีเชื้อไวรัสหลงเหลือค้างอยู่ในปมประสาทสันหลัง ซึ่งเมื่อถูกกระตุ้นจะสามารถแบ่งตัวเพิ่มจำนวนทำให้เกิดเป็นโรคงูสวัดได้ แต่จะเกิดเฉพาะแนวประสาทไม่ลุกลามกระจายออกเพราะมีความต้านทานต่อเชื้ออยู่แล้ว แนวเส้นประสาทที่พบโรคได้บ่อย คือ บริเวณทรวงเอว คอ เอว ก้นกบ ตา ใบหน้า ผู้ที่มีภูมคุ้มกันอ่อนแอลงจากธรรมชาติเช่นคนสูงอายุหรือจากโรคเช่น เอดส์ การรับประทานยา steroid จะมีปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรคนี้ การรักษา
May 06 Time In A BottleIf I could save time in a bottle,
The first thing that I'd like to do Is to save every day till eternity passes away, Just to spend them with you If I could make days last forever If words could make wishes come true I’d save every day like a treasure and then, Again, I would spend them with you But there never seems to be enough time To do the things you want to do Once you find them I’ve looked around enough to know That you’re the one I want to go Through time with If I had a box just for wishes And dreams that had never come true The box would be empty Except for the memory Of how they were answered by you But there never seems to be enough time To do the things you want to do Once you find them I’ve looked around enough to know That you’re the one I want to go Through time with May 05 เจ็บแปลบขึ้นมาทันที๊...ตรูซวยใช่ไหมแบบเน๊เมื่อวานซืน (4/006/2006) ก็ได้นั่งเรือบินไปเมืองกรุง
ไม่ได้ไปทำอะไรหรอกนะ เสมือนคนติดตาม เลียขาป๊ะป๋า
ตามเค้าไปทำธุระ แล้วก็เลี้ยงวันเกิดเพื่อนเค้า
ก็เลยหอบหิ้วไวน์ จำนวน 2 ลัง ไปให้เพื่อน แล้วคนที่จะเป็นนักยกก็เป็นชั้นอีกเช่นเคย
ลงเครื่องที่ดอนเมือง ก็รีบไปเอากระเป๋า
ไวน์ 2 ลังกับ กระเป๋าเสื้ออีก 1 ดั๊นมากพร้อมกันพอดี ประชิดๆ เลยนะ
เลยรีบๆ อึแตก ที่จะยก
กระเป๋าเสื้อผ้า...อุ๊บ...ขึ้นไปอยู่บนรถเข็น
ไวน์ลังแรก ..โอ๊ะ... ทำไมมันหนักงี๊วะ ...ตุ๊บ ...ลงไปนอนบนรถเข็น
ไวน์ลังที่ 2 อันสุดท้าย...อึ๊บ...ยกขึ้นมาอย่างแรก...ตู๊บบบส์..
โอ๊วววววว..มันชนเท้า ตรงเล็บ นิ้วโป้ง
แปร๊บๆๆๆๆ แปร๊บๆๆๆๆ เจ็บขึ้นมาถึงหัวเลยวุ๊ย
เจ็บจนเดินไม่ไหวเลย
มองลงไปดู ก็แดงๆ มองก็ไม่เห็น สายตาสั้น
คนข้างหลังก็รออยู่ ขวางทางเค้า ก็เลยต้อง กัดฟันเดิน
แปร๊บบบบบบบบ โคตรเจ็บเล๊ยยย
มีตวามรู้สึกได้เลยว่า มันเจ็บแบบแปร๊บๆ จากด้านล่างของเล็บ ขึ้นมาเรื่อยๆ
ก็รู้ได้เลยว่า เลือดมันได้ค่อยๆ ไหลออกมาแล้ว
พอขึ้นมาดูบนรถ...
อู๊ปสสส์...เล็บนิ้วโป้งด้านขวาของช๊านน ก็กลายเป็นสีแดงเรียบร้อยแล้ว
เลือดไหลคั่งอยู่ด้านใน จนวันนี้ก็ยังเจ็บอยู่
ไม่รู้เมื่อไร เล็บมันจะหลุดออกมาซะที จะได้ไม่เจ็บแบบนี้อีก เบื่อจัง
- - - - - - - - - - - - - - - - -
สงสัย ต้องไปซื้อยาทาเล็บมา ทาเล็บเท้าให้เป็นสีเดียวกัน
ไม่งั้น .. คนอื่นที่เดินผ่านมาเห็น คงนึกว่า ....อีนี่ ทำไมซ๊กมกจัง
เล็บเท้าด๊ำ..ดำ
April 24 ของเล่นใหม่ กับเรื่องอะไรฟะวันนี้ได้แชตกับบิว เพื่อนในเน็ต เค้าให้เว็ปๆ นึงมา บอกว่า
อยากมีชื่อญี่ปุ่นป่าว แล้วเค้าก็ส่ง เว็ปมาให้.. ตอนนี้ปองเป็รสาวยุ่นแล้วนะ มีชื่อยุ่นแล้ว แต่จะเลือกอันไหนดี ระหว่าง..
秋本 Akimoto (autumn book) กับ 歩 Ayumi (walk, deeper meaning: walk your own way) อันแรกมันเหมือน อะยิโนโมโตะเลยเนอะ ...แล้วก็เหมือนชื่อผู้ชายด้วยล่ะ อิอิ ไว้เข้าไปเล่นแล้ว อย่าลืมมาบอกกันมั่งนะ ว่าได้ชื่ออะไรมา แบ่งกันขำบ้างล่ะ 555
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เรื่องต่อมา ก็คือว่า มีคนส่งเมล์มาเป็นเรื่องๆ นึงที่น่าสนใจ แต่ว่า ทำไมคนเขียน ถึงมีความคิดที่เลวร้ายจัง
อยากเอามาแบ่งกันอ่าน และประณามไอคนเขียนด้วยล่ะ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่พระเจ้าสร้างโลก
พระองค์มีถุงหนังใบใหญ่เอาไว้ใส่ ของวิเศษต่างๆ พระองค์เริ่มต้นด้วยการ สร้างมหาสมุทร ทั้ง7 โดยการวางของวิเศษของพระเจ้า ทรง เอาเทือกเขาร็อกกี้ น้ำตกไนแองการ่า วางไว้ให้อเมริกา แล้วก็เอาทะเลทรายอริโซน่า กับพายุทอนาโดวางไว้ด้วย เอาป่าอเมซอนวางไว้ให้บราซิล ทรงเอาไข้ป่า วางไว้ให้ด้วย เอาขั้วแม่เหล็กโลกวางไว้ให้แคนาดา แต่ก็ทรงเอาความหนาวเย็นวางไว้ให้ เอาเทือกเขาหิมาลัยให้ธิเบตกับเนปาล เพื่อเป็นปราการกั้นข้าศึก แต่ก็เอาความเบาบางของอากาศ และความแห้งแล้งไว้ให้ ทุกประเทศจะได้ของคู่กันแบบนี้ ทั้งหมดจึงไม่มีประเทศใดน้อยหน้ากว่ากัน คราวนี้ พระองค์ทรงลืมประเทศรูปขวานเล็กๆ ทางแหลมอินโดจีน ทรงสะพายถุงวิเศษ แล้วก้าวข้ามเขาหิมาลัยไป แต่ด้วยความที่เขาสูงมาก เกี่ยวถุงของพระเจ้าขาด
ข้าวของที่ดีๆที่เตรียมเอาไว้ให้ประเทศอื่นๆ เช่น ชายหาดสวยๆ ผืนดินอุดมสมบูรณ์ ศิลปะวัฒนธรรมดีๆ อาหารอร่อยที่สุดในโลก ดอกไม้ ผลไม้ ชายทะเล ก็เทไปกองรวมกันที่ประเทศไทยหมด ว้า แย่แล้ว พระเจ้า ทรงคิด ประเทศนี้ ท่าทางต้องเจริญกว่าประเทศอื่นๆทั้งหมดแน่นอน พระเจ้า ทรงมองหาภัยธรรมชาติที่จะมาถ่วงดุล แต่สายเสียแล้ว พระองค์ทรงเอาภูเขาไฟ กับแผ่นดินไหว ให้ญี่ปุ่นไปแล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ ประเทศอื่นๆ จะมาฟ้องร้องพระองค์ได้ว่าพระองค์ไม่ยุติธรรม จะมีภัยธรรมชาติอันใดหนอที่ จะทำให้ประเทศไทยไม่เจริญกว่า ประเทศอื่นๆได้ เมื่อทรงคิดได้ เพื่อเป็นการป้องกันประเทศอันสมบูรณ์ที่สุดในโลกนี้ ไม่ให้ล้ำไปกว่าที่อื่นๆ
พระองค์ก็เลยสร้าง คนไทยขึ้นมา
"ถ้ามีคนไทยอยู่ล่ะก็ ต่อให้สมบูรณ์แค่ไหน ไทยก็ไม่มีวันเจริญ"
---เขียนได้น่าถีบมากๆ เลยนะ มาว่าคนไทยซะได้
ปองว่า ถ้าเค้าเปลี่ยนเป็น ทักกี้ล่ะ ก็น่าจะสมเหตุสมผลมากกว่าน๊า.. April 08 คุณค่า...ของสิ่งที่เสียไปคนเรา จะเห็นคุณค่าของสิ่งๆ นั้น เมื่อเราเสียมันไป จริงไหม
ปองไม่รู้หรอกนะ ว่าตัวเองมีค่า หรือสำคัญในสายตาใครบ้าง
แต่สำหรับ คนที่คบกัน อยู่ข้างๆ กันมาหลายปี ...
ทำไมล่ะ เมื่อเวลามันผ่านไป ความสำคัญของปองมันลดน้อยลงไปเหรอ
ทุกวันนี้เลยไม่ใส่ใจ..
ถ้าเกิดปองเดินออกไปจากชีวิตเค้า เค้าจะคิดได้บ้างไหม
บางครั้งปองคิดว่า การที่เรามีใครซักคน มันก็มีทั้งข้อดี และ ข้อเสีย
แต่ตอนนี้ มันมีแต่อะไรแย่ๆ เพราะว่า ความรู้สึกมันเหมือนโดนคุมคาม อิอิ
โดนทิ้งๆ ขว้างๆ
จนบางครั้ง อยากกลับไปอยู่คนเดียว ไปอยู่ในจุดๆเดิม
ที่มีแต่เพื่อน และครอบครัว...
เราจะได้ไม่ต้องเสียใจอะไรอีก
March 20 .. TOEFL จงเจริญ ..ไม่ได้อัพ space มานานแล้วนะ
ไม่รู้ทำไม เวลาที่จะเข้ามาเขียน ก็จะมีอะไรซักอย่างมาขัดทุกทีเลย..
เรื่อง TOEFL จิงก็อยากเข้ามาเขียนนานมากกกแล้ว แต่ก็ไม่ว่างซักที
เคยได้ยินหลายกระแสเลยนะ เกี่ยวกับข้อสอบ โทเฟล บางคนก็บอกว่ายากมากกก
บางคนก็บอกว่า ไม่ยากหรอกนะ ขนาดคนไม่เก่ง สอบครั้งแรก ก็ได้ 550 ได้เลย สบายมาก แต่ เรื่องแบบนี้ ไม่ลองสอบก็ไม่รู้หรอกนะ
ขนาดไปเรียนมา course นึงแล้ว ก็ยังรู้สึกว่า ข้อสอบ TOEFL ทำมาเพื่ออะไรกันแน่
อยากวัดความสามารถ เหนือมนุษย์ ของคนรึปล่าวเนี่ย
คำศัพท์บางคำ เพิ่งจะได้เห็นครั้งแรก ก็ในข้อสอบนี่แหละ
คำบางคำ ก็ อภิมหายาก แบบที่ เรายังไม่รู้เลยอ่ะ
เนื้อเรื่องก็ โอ้ว.... ประวัติศาตร์ หรือไม่ก็ วิทยาศาสตร์ สูตรเคมี อะไรทำนองนั้น
ในชีวิต ไม่เคยอ่าน หรือฟังมาก่อนเลย
สอบมา 2 ครั้งแล้ว ยังได้ไม่ถึงเกณฑ์ ที่ U เค้าต้องการ
เสียเงินไปเป็นหมื่นแล้ว สอบครั้งนึงก็ $140 up
ปองก็เลยคิดว่า ทุกวันนี้ ทาง TOEFL คงจะรวยฟู่ฟ่าน่าดูเลย เพราะเก็บเงินทีนึงก็แพง
ซ้ำยังต้องสอบเด็กแต่ละคน อย่างน้อย 2 ครั้งแน่ะ
คนที่สอบครั้งแรกผ่าน คงต้องซูฮกให้ ว่าเหนือมนุษย์ปุถุชนธรรมดา
..TOEFL จงเจริญ..
เอ่อ... ลืมบอกไป ว่า หลังจากที่ไม่ผ่าน 2 ครั้ง
ตอนนี้เข็มทิศในการไปเรียนต่อ ก็เริ่มเบนออกไปอีกครั้งนึงแล้ว
..อาจจะต้องทำงานไปเรื่อยๆ ก่อน
หรือไม่ก็ .. อาจจะต้องเดินทางไปจีนแผ่นดินใหญ่แทน T^T March 01 ...ทำไมชั้นจะมีดวงดีๆ กะเค้ามั่งไม่ได้เร้อ พระจ้าวววว...คงจะรู้กันแล้วใช่ไหม ว่าเดือนที่ผ่านมาเป็นวันเกิดปอง
แล้วก็มีเหตุผลอีกอย่าง คือ ร้านมายเฮ้าส์เฟอร์นิเจอร์ ก็ทำบุญขึ้นบ้านใหม่ในวันเกิดของเราเอง
**ด้วยเหตุชะนี้แล เราก็เลยอยากจะมองเป็นผงธูป ออกมาเป็นเลข เหมือนกับพี่แดง (คนงานที่บ้าน)
ดูใบไม้ในบ้านเป็นเลขท้าย 2 ตัว เอาไปซื้อหวยแล้วถูกมั่ง ก็เลยเลียนแบบ ต่อไปนี้คือ เรื่องน้ำเน่าที่มีจิงอ๊า เศร้าเลย
เหตุเกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภา
ซื้อตี่จู่เอี๊ยอันใหม่เอี่ยมอ่องไปไว้ที่มายเฮ้าส์ แล้วพวกเรา ม้าแล้วก็เจ๊ล้วงเจ๊คิ้มก็จุดธูปไหว้กัน
หลังจากเวลาผ่านไป ธูปก็ไหม้หมดลง เกิดเป็นเลขที่ข้างๆ กระถางธูปเฟ๊ยยยย
ก็เลย เล็งกับเจ๊คิ้ม ว่ามันเป็นเลขอะไรฟะ มองออก 1 ตัวชัดเจนว่า 8 และอีกตัวเจ๊คิ้มบอกว่า 3
เอ้อ..เลยท่องเอาไว้ในใจว่า ซื้อแน่ๆ 83 .. 83 .. 83 ..
วันที่ 25 กุมภา
เดินไปซื้อหวยบนดินอุดหนุนรัฐบาลเหลี่ยม ที่ร้านสลากทอง
คนขาย: น้องคะ เลขท้าย 2 ตัวมี 2 แบบนะคะ บนกับล่าง เวลาถูกก็จะไม่เหมือนกันนะ ตัวนี้เป็น.... (อธิบายยาวยืด)
ปิงปอง: (เอาละซี้ เค้าให้ตัวไหนมาวะ ก็เลยบอกว่า) พี่.. หนูเอาตังค์มาไม่พอ ขอ 83 บนก่อนนะคะ
แล้วเด๋ว พรุ่งนี้ มะรืนนี้ จะมาใหม่นะ เพราะขี้เกียจเดินไปเอาตังค์ที่รถ มันไกลอะค่ะ
คนขาย: โอเคค่ะน้อง ขอให้โชคดีนะคะ...
วันที่ 27 กุมภา
ไปกินข้าวที่โรงแรมสยาม เหมือนปกติ พอกินเสร็จ ก็เดินไปศรีทอง แล้วพี่กล้าก็โทรมา
บอกว่า ไหนๆ ก็อยู่ตรงนั้นแล้ว ฝากไปซื้อลอตเตอร์ลี่หน่อย เอาเบอร์ 17..350 (บอกมา 6 ตัว) พยายามท่องอยู่ไม่ให้ลืม
ก็เลย เอ้อ..เด๋วไปซื้อของเราด้วยดีกว่า แล้วก็เดินไปที่ร้านสลากทอง
ปิงปอง: พี่คะ เอาเลขท้าย 2 ตัว ล่างค่ะ 73 กับ 24 ค่ะ
คนขาย: อืม.. 73 กับ 24 นะคะ (แล้วก็เขียนหวยยุกยิกยุกยิก)
ปิงปอง: เฮ้ย..เมื่อกี๊ บอกว่าอะไรไปนะคะพี่ คนขาย: 73 กับ 24 ค่ะ (แล้วชี้ให้ดูตรงที่เค้าจดเอาไว้)
ปิงปอง: เอ่อ ...บอกผิดอะค่ะ พอดีจะเอา 83 แต่เขียนแล้วไม่เป็นไรค่ะพี่ เอาเบอร์นี้ก็ได้ คนขาย: อ้าว..ผิดเหรอคะ เปลี่ยนก็ได้นะ เด๋วพี่เปลี่ยนให้ เด๋วใบนี้พี่ค่อยเอาไปขายต่อได้
ปิงปอง: เอ่อ...เกรงใจอะค่ะพี่ แบบว่าเขียนไปแล้ว แต่ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร เปลี่ยนก็ได้ค่ะ คนขาย: ได้ค่ะน้อง ขอให้โชคดีนะคะ
วันนี้ วันหวยออก 1 มีนา
เห็นม๊ายยยย ...ทำไม ทำม๊ายยย เปลี่ยนทำไมฟะเนี่ย ถ้าไม่เปลี่ยนก็ถูกไปแล้ว
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนมันไม่มีโชค ซื้อไงก็ไม่ถูกหรอกเฟ๊ย...มีแต่ถูก กิน กิน กิน ลูกเดียว
February 25 MessAgE In MoBilE&MemOrYมีคนส่ง SMS มาให้เหมือนกันนะ เมื่อวาน
แต่บางคนเราก็รู้จัก สนิทกัน แต่บางคนเป้นใคร เราก็งงๆ เพราะมีแต่เบอร์ ไม่ขึ้นชื่อ
ไม่ได้เมมเบอร์ไว้ ถ้ารู้ว่าเป็นของใครมั่ง ช่วยบอกกันมั่งนะ จะได้รู้ว่าใครจะวันของเราได้มั่งน่ะ
มีแต่เรื่องของวันเกิด เพราะอยากจะเขียน มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ...
ข้อความพวกนี้ จะเก็บไว้ในนี้ เพราะกลัวว่า ซักวันนึง มันจะหายไปพร้อมกับมือถือ
แต่ยังไงๆ ก็ไม่อยากลืมทุกๆ อันไป
คนแรก : Nat
Happy Birthday นะจ๊ะ
ขอให้มีความสุข ไร้โรคภัยนะจ๊ะ ฝันดีจ๊ะ
**อย่าคิดมากนะ ไม่ได้เป็นชู้กับแฟนชาวบ้าน ขำขำ**
คนที่สอง : KoKlA
Happy Birthday na honey.
I wish u have a wonderful life
Eventhough u have to work hard & feel tried,
u just remember that I'll stand by u na.
คนที่สาม : ใครไม่รู้ 01-5419474 ใครรู้บอกด้วย
HAPPY BIRTHDAY NACA
คนที่สี่ : ปอนด์ เพื่อนร๊ากกกก
ไม่มี sms แต่ส่งเพลง HappyBirthday ของมอสมาให้
พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบ ว่า แฮปปี้เบิร์ดเดย์ปิงปอง เพราะว่า มันใช้โทรศัพท์ที่ออฟฟิศโทรมา
...ฟรี... กระซิบก็ยอม แถมยังส่งเพลงมาได้อีกด้วยนะจ๊ะ ทำตามได้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์
คนที่สี่ : กิ๊ฟ เพื่อนยาก รู้จักกันมาตั้งแต่ม.1
Happy Birthday มีฟามสุขมั่กๆๆๆน้า
เลี้ยงที่ไหนบอกด้วยจะตามไป (พูดเล่น)
คนที่ห้า : 01-7385711 ใครฟะ
เป็น sms รูป มิสามารถพิมได้ เหอๆ
คนที่หก : ฟุ้ง
Today's ur birthday?
Happy Birthday na.
Hope u Happy everyday,
lucky in game n' luckey in love na.
ถึงแม้จะมีไม่มากเหมือนเมื่อก่อน
ไม่มีเพื่อนๆ มีเซอร์ไพร์ซถึงหน้าบ้านตอนเที่ยงคืน ขนาดยอมหยุดจดโพยที่มหาลัย
แห่กันมาพร้อมเค้ก จุดเทียนที่เยอะแยะมากมาย เท่าอายุที่มากขึ้นอีก
ปักเทียนบนหน้าเค้กจนแทบจะไม่เห็นหน้า เพราะเยอะ พอดึงเทียนออกมาก็เป็นรูพรุนไปหมด
และเพื่อนๆ มาร้องเพลงวันเกิดให้ หน้าบ้าน ทั้งๆที่กลัวหมาแทบตาย
แต่ก็ยังดีใจที่เพื่อนๆ ก็ยังจำได้อยู่เสมอๆ
ขอบใจจิงๆ..จุ๊บๆๆ
|
|||||||||
|
|
